24 provisorisch onderling gelijmde houten spantjes om een in mekaar geknutselde kubus overeind te kunnen houden. Gevat in een 20-tal jammerlijk onscherp genomen plaatjes gemaakt vanaf onze zwarte keukentafel op 9 maart 2014. Ik kwam ze tegen bij het struinen door wat oude foto bestanden.
Als ik bij het maken van deze kubus toendertijd de tijd had genomen om eerst alles goed door te denken en het bedachte en berekende, nauwgezet, met aandacht en precisie in praktijk had gebracht, dan had ik met een beetje vernuft slechts 12 strak gefiguurzaagde en verlijmde ribben in hout nodig gehad.
Maar die tijd nam ik toen niet. Dan had deze kubus met een vrij grote mate van waarschijnlijkheid de afgelopen 30 jaar kunnen overleven. Nu is het leuke: dit wat nu verweerde met ingedroogde houtjes en ondertussen wat verkleurde lijm gemaakte bouwwerk, staat nog steeds overeind.
Zo zie je maar. Ook wat ik toen als uitermate zinnig vond om te maken, knullig en slechts vanuit een opkomende gedachte, gedijt heden ten dage in onze grote wandkast in de woonkamer als een vermakelijk maar daarom niet minder zinnig wat nostalgisch ogend klein object, om in het voorbijgaan zijdelings naar te kijken en af en toe eens (voorzichtig) vast te pakken. Dat voelt dan als de dag van gisteren zo’n 30 jaar geleden. Dat is best lang voor zo’n dingetje en voor mezelf.
Een voor anderen werkelijk onzinnig bericht? Vast wel. Maar als het een beetje tegenzit kom je daar nu pas achter. Zo niet, dan mag je jezelf gelukkig prijzen en ben je geeneens tot dit eind gekomen.
Ik kan alleen voor mezelf constateren dat een kwetsbaar iets vooralsnog toch een lang leven beschoren kan zijn.
