We waren gewaarschuwd. Door een stel fietsers die we vanochtend bij vertrek van de camping spraken. De beheerder van onze eerst volgende camping scheen wat horkerig te zijn waarop Martien zei ‘prima daar hou ik wel van’.
Ons fietsritje van vandaag was kort, vlak en langs de Moezel. Een rustdag om wat uit te fietsen.
CAMPING
Aangekomen bleek camping Napoléon in Thionville gesloten te zijn. Van 11:00 tot 16:00. We stonden voor een dichte schuifpoort en een voor voetgangers en fietsers gesloten stalen spijlen hekpoortje.
Samen waren we al snel van mening dat we hier niet een kleine twee uur gaan staan wachten. Dan is het besluit snel genomen. We fietsen door.
CAMPER
Totdat verderop een camper achter de schuifpoort aanstalten maakt om de camping te gaan verlaten. Martien staat links en ik rechts van de zometeen opengaande schuifpoort. De camper komt in beweging en wij passeren onschuldig de nu geopende poort. Deze blijft open.
Vanuit het direct hiernaast gelegen gebouw eenhoog gaat een raam open en een man gebaart in de kern dat we rechtsomkeer moeten maken. Martien maakt aanstalten en ik sla hierop aan, onrecht bespeurend.
NAPOLÉON
De man de beheerder van de camping spreekt ook Engels en ik géén Frans dus ik doe alsof m’n neus bloedt. Ik ben vastbesloten het terrein niet meer te verlaten. Ik stuur aan op een schappelijke houding. Dat vindt geen gehoor bij Napoléon. De strekking van de woordenstroom die volgt laat ik daarna aan me voorbij gaan.
VERSLAGEN
Napoléon is niet van zins voor ons naar beneden te komen en trekt zich vanuit het raam terug naar achteren. Nog verslagen mokkend iets in de trant van “zet de fietsen dan op het terrein”.
VOLGENDE ZET
Dat doen we niet meteen doorhebbend wat dan de volgende zet is. Onder een afdakje zitten we eerst op een bank terwijl het even kort regent. We zitten opgesloten.
Ik ben van mening dat we hier eenmaal binnen niet een kleine twee uur buiten gaan staan wachten totdat ons een plek wordt toegewezen. Kiezen plek nummer 37 en zetten onze tent op.
KAMPBEHEERDER
Om 16:00h zijn wij de eersten die zich melden op zijn kantoortje. Martien gaat mee want zij kan daar luchtig mee omgaan. Ik niet en zeg dus niets. ‘Bonjour’ zegt Martien en ik na haar. Onderwijl hangt vanuit eenhoog de vrouw van de beheerder uit het raam ons gade te slaan.
Van ons afgedraaid pakt de kampbeheerder demonstratief en zuchtend een formulier en vraagt zonder ons een blik te gunnen hoeveel nachten, waar we staan, paspoort, hier tekenen en afrekenen.
PLEK 37
Martien gaf daarvoor aan dat we op plek 37 staan en vraagt of dat goed is. En dan volgt in het Engels (en ik luister slechts) dat ‘if it would not be fine, would you then leave the place’ waarop Martien als vanzelf zegt ‘yes’.
Het gesprek wordt afgerond met een monoloog in het Engels door Napoléon ‘I come to your country into your home and take whatever room I like’ waarop Martien als vanzelf zegt ‘you’re welcome’ waarop we tot slot de toegangscode ontvangen voor het openen van het stalen spijlen hekpoortje.
We waren gewaarschuwd voor dit kamp en Martien stond kortaf doch effectief d’r mannetje. Waar ik niets hoefde te zeggen. Mijn conversatie met Napoléon was dan geheid ontspoord.
AU REVOIR
De volgende ochtend bij het verlaten van camping Napoléon zegt Martien ‘Au revoir’ waarop een verkort ‘Au revoir’ uit het kantoortje klinkt.