Zoufftgen is de laatste plaats in Frankrijk voordat we de grens met Luxemburg passeren. Ik bewonder altijd de in de tijd verlate voetbalvelden. Restanten bestaande uit kale doelen met soms nog een uitgezakt net. Dat is het dan. Het voetbalveld dat weer een veld met verwilderd gras is geworden.
Verlate tennisbanen is het helemaal. Zoals deze aan de Rue Principale 124, 57330 Zoufftgen. Een plakkaat maakt melding van Albin Wurtz burgemeester van Zoufftgen van 1971-1983. Hij zal naar ik vermoed in de totstandkoming hier een rol in hebben gespeeld.
LAATSTE EER
Direct naast de verwilderde tennisbaan bevindt zich het Cimetière de Zoufftgen.
Over de grens in Luxemburg gaat het leven in alles geregeld verder. Vanaf Dudelange is het schoon, rijk, bankjes met prullenbakken, goed geasfalteerde wegen, beduidend meer luxe auto’s, borden die automobilisten waarschuwen voor zwermen motoren die vervaarlijk schuin in de bochten kunnen hangen, borden die campers waarschuwen voor overhangende takken van bomen, toerende Fiat cabrio’s, de huizen nieuw en strak afgewerkt, ieder dorp z’n speeltuintje met speeltoestellen met afgeronde hoeken, gratis openbaar vervoer, jongeren op een quad, opmerkelijk veel zwarte arbeidsmigranten die aan de weg werken en een padelbaan waar gespeeld wordt. Voor een kop koffie bij een restaurant wordt je tot tweemaal toe weggestuurd. En alles twee keer zo duur.
Als fietser waan je je in een paradijs. Het is een mentale omschakeling.
