In Berlijn heb ik in augustus 1989 een foto gemaakt van twee agenten te paard halt houdend voor de Brandenburger Tor gescheiden door de toenmalige Berlijnse Muur. Niet wetende dat ik 33 jaar later -nu met een andere vrouw- afgelopen september wederom daar in Berlijn zou staan.
KWIJTGERAAKT
Aanvankelijk kon ik thuis de in ‘89 gemaakte foto niet vinden. Kwijtgeraakt wat niets voor mij is. Dat ik die vriendin toen ook al ben kwijtgeraakt kort na ons verblijf in Berlijn vind ik achteraf bezien me dat nu realiserend helemaal niet erg (meer). Integendeel zelfs. Ik sta d’r nu wat vrouwlief betreft stukken beter voor. De betreffende foto van toen zat niet in het pakketje zwart wit foto’s. Wel een foto van die vriendin van toen.
GEVONDEN VREUGD
Onnadenkend ging ik als vanouds twijfelen aan van waar ik de foto toen had genomen. Eergisteren vond ik de betreffende foto tussen andere plaatjes. Mijn vreugde was groot toen bleek dat ik aan de goede kant stond net als toen ik de foto had gemaakt. Ver weg van de andere toeristen aan de andere kant.
ZONDER TWIJFEL
Aan die andere kant heb ik nu ook gestaan. Met Martien. Zonder enige twijfel. Die staat heel vaak op foto’s. Altijd met een fiets. Of ik die nog kwijtraak. Die fiets. Tussen de toeristen. Ik hoop het niet. In ieder geval niet in Berlijn want daar zijn we mekaar nooit kwijtgeraakt. Al had ik af en toe wel wat langer willen blijven staan. Voor een denkbeeldige muur die verdwenen is. Dan is Martien weer vooruit gesneld en volg ik getrouw. Bang haar kwijt te raken. Op de fiets. Mocht dat zo zijn dan is de afspraak terug fietsen naar de plek waar je denkt mekaar voor het laatst te hebben gezien. Dat werkt altijd. Ook bij een muur. Maar niet bij deze muur na 33 jaar.
