Ik bevind me op een fietspad. Het eerste paar witte ruiten dat ik zag was op zondag 6SEP2020 op het fietspad dat parallel loopt aan de Woudse weg (N223 Westland – Midden Delfland) ter hoogte van ‘t Woudt. Dat moment staat me helder voor de geest. Wat is dit.
Ik stapte af. Martien fietst voor me uit en laat mij achter. Dat vond ik niet erg.
DE VORM | VIERKANTEN
De samengestelde vorm bestaat uit twee vierkanten en een cirkel, de eenvoud, de ruiten liggen in mekaars verlengde op één lijn van waaruit de symmetrie kan worden gevolgd langs twee assen in een hoek van negentig graden.
DE CIRKEL
Twee hoekpunten van de twee ruiten die mekaar op één punt raken. Precies daar op dat punt houdt een cirkel die op zichzelf beschouwd afwezig is de ruiten op zijn plaats.
ANDERHALF JAAR
Op datzelfde fietspad toen op 6SEP2020 zag ik niet éénmaal een paar witte ruiten met een cirkel. Nee een tiental meters verderop bevond zich een tweede paar ruiten. Verderop gevolgd door een derde paar. En een vierde.
Ik was onder de indruk. Mijn fascinatie voor deze wegmarkering is vanaf dat moment alleen maar groter geworden.
Ik stapte af voor ieder paar ruiten dat ik zag. En ben dat blijven doen. Waar ik ze maar tegen kwam. Verspreid door het land. Vooral langs en in de nabijheid van water: de Eems; het Zuidlaardermeer; het IJsselmeer; het Eemmeer; de IJssel; Vlietland; de Waal en het Amsterdam-Rijnkanaal. Maar ook zomaar. Ergens anders. De laatste keer dat ik voor een stel witte ruiten afstapte was op woensdag 16FEB2022.
DE VERSCHIJNINGSVORM | SYMMETRIE
Niet slechts een paar witte ruiten met een cirkel deden zich in de praktijk gelden. De samengestelde vorm kent naar is gebleken meerdere varianten. Bij iedere variant staat ofwel een paar vierkanten als vorm centraal, dan wel enkel en alleen een tweetal cirkels ineen of ook wel een vierkante vlakverdeling binnen slechts één cirkel.
Dat lijkt een systematisch spel van woorden met vierkanten en cirkels maar dat is het volstrekt niet. Daarbovenop is symmetrie bij alle varianten aanwezig.
TWEE VIERKANTEN | TWEE RUITEN
De verschijningsvorm die bestaat uit slechts twee witte vierkanten en dan dus zonder cirkel. Eenvoudig, duidelijk en krachtig.
Belangrijk om voor te stoppen.
EEN ZWARTE EN EEN WITTE CIRKEL | SAMEN INEEN
Witte cirkels omgeven door een zwarte zoom waarbij de dikte van de zwarte band maar ook de diameter van de witte cirkel kan variëren in een niet altijd vaststaande verhouding tot mekaar.
Niet onbelangrijk om voor te stoppen.
DE ZWART WIT OM EN OM GEBLOKTE CIRKEL
Soms is de fiets afstand tussen Martien en mij te groot geworden en moet ik weleens met pijn in mijn hart een markering in welke verschijningsvorm dan ook laten schieten.
Deze is nog belangrijker om voor te stoppen.
En dus niet laten schieten. Dat is de zwart wit om en om geblokte cirkel bestaande uit twee witte en twee zwarte vlakken die zich bevinden binnen deze cirkel. Dit is een fascinerende variant. Omdat deze geblokte cirkel elementen van alle voorgaande vormen in zich draagt.
Denk daar maar over na.
OM LYRISCH VAN TE WORDEN
Twee witte vierkanten. Daarnaast om en om zwart als complementair aan wit die beiden wel als kleur worden ervaren maar het niet zijn. Dus dan ook maar twee zwarte vierkanten. De cirkel die zichtbaar maar afwezig was en naar buiten toe is opgeschoven. Aanwezig en als resterende snijlijn zichtbaar daar waar de vier witte en zwarte ruiten rondom zijn weggevallen. De symmetrie die blijvend behouden is.
Een gedachte dwangmatig en om lyrisch van te worden. Zo zie ik het voor me. Zo ervaar ik het. Een spel met woorden dat als beeld van de werkelijkheid waar is geworden. Daar op al die fietspaden bij het zien van deze ultieme variant. Deze is overigens zeldzaam.
DE OUDERDOM DOOR SLIJTAGE
Slijten doen deze wegmarkeringen ook. Uiteraard. Vrijwel meteen na ingebruikname. Iedere verschijningsvorm ontkomt er niet aan.
De markering heeft afgedaan. Contouren blijven wel zichtbaar maar de scherpe afgezette witte strakke vorm van letterlijk het eerste uur, het samenspel van de ruiten en de cirkel, het zwart en wit, afbraak vindt onmiskenbaar plaats.
Doorgetrokken grijze strepen op witte ruiten, uitgesleten vlakken, korrelige oneffenheden. Ouderdom door slijtage. Vage vormen die al durend verweren om nagenoeg te verdwijnen.
Is dat erg.
DE SCHOONHEID VAN WELEER
Voor wie niet beter weet zijn het restanten van een wegmarkering op een fietspad waar achteloos aan voorbij wordt gegaan. Ik heb dat nooit gedaan.
Ze zijn te belangrijk om niet voor te stoppen.
Door het lijden is de schoonheid van weleer ingesleten. Niet als zodanig zichtbaar aan de oppervlakte maar aanwezig voor wie d’r oog voor heeft.
Vaart minderen is voldoende. Om te beginnen. Afstappen is beter.
DE VERSTORING | DE MAGIE
In meer dan een jaar tijd heb ik éénmaal een paar ruiten gezien waarvan ik géén hoogte kreeg. Ik begreep de vorm niet. De slordige verschijning.
Ik ben afgestapt. Ik was vol afgrijzen. De onzin van de aangebrachte zwarte zoom rondom de witte ruiten. Deze past niet in de serie ruiten die ik heb gezien. Misplaatst en onooglijk om te zien. Dan wil ik deze ‘skippen’. Doen alsof ik ze niet gezien heb. Dat ik dit beeld, dit paar ruiten opneem in de verzameling witte ruiten waar ik verknocht aan ben geraakt. Dat gaat niet gebeuren.
Het verstoort voor een moment het magische beeld van ieder paar witte ruiten dat ik in de loop van de tijd voorbij heb zien komen.
Ik heb een storing. Ik heb niet nagezocht wat de precieze functie van deze wegmarkering in al zijn varianten is. De magie zou allengs verbrokkelen.
Ik ben niet gek.