Wij gaan niet weg. En de meeuwen ook niet. Er ontstaat een impasse.
Ik denk dan:
“Wij gaan weg. Zij kunnen komen. Echter wij zullen dan nooit meer kunnen komen te weten hoe het de jonge zeemeeuw zal zijn vergaan. En of alles nog goed gekomen is. En dat is voor ons belangrijk.”
Maar er is ook denk ik dan:
“Zij blijven (ergens hoog) weg. Wij kunnen dan komen en gaan dan met ‘onze’ (te) jonge zeemeeuw naar Vogelopvang De Wulp en alles komt per definitie alsnog goed. Maar dan zullen de volwassen zeemeeuwen inclusief ouders niet weten waar ‘hun’ jong nou is gebleven. Ze weten niets. Hebben wellicht ook niet goed door gehad wat zich nu heeft afgespeeld. Hij is gewoon verdwenen.”
Plotsklaps volgt onmiskenbaar de ontdekking en herkenning. Aan het krijsen duidelijk te horen. Ineens wordt er stukken dichterbij gevlogen. Meerdere meeuwen landen her en der hoog boven op de rand van de daken van de huizenrij rondom ons. We kunnen de vermoedelijke ouders, menselijkerwijs wil je dat die d’r ook bij zijn, onmiskenbaar zien zitten, ‘hun’ jong in de gaten houdend, en ons ook.
STATUS QUO
De tijd verstrijkt. De oudere zeemeeuwen vliegen wat rond en zitten daarnaast naar het schijnt hun tijd wel uit op de randen van de daken. Wij wachtend, zij wachtend en licht berustend. De impasse verandert in een status quo.
Naar onze maatstaven gebeurt er vervolgens niets. Af en toe duidelijk, (ouderlijk) gekrijs. De jonge zeemeeuw gaat ook nu niet piepen, maakt géén aanstalten om ook maar wat te gaan doen. Oogt redelijk ontspannen.
Ik begin me te realiseren dat de gekozen tussenoplossing een alleen voor ons wenselijke en dus menselijke oplossing is en niet een dieren ‘gewoon hun gang laten gaan ook in de stad’ oplossing is.
Zowel wij als zij zijn niet bereid tot het aanbrengen van verandering in de bestaande situatie om voor ieders moverende redenen. De status quo verkrijgt een kleine maar duidelijk merkbare ‘politieke’ inslag. Dit toegelicht. Wat zijn de achterliggende beweegredenen van beide partijen.
Enerzijds willen wij en onze achterban in de buurt grofweg koste wat kost alles goed laten komen en dat kan alleen als wij ‘in charge’ zijn. Wij blijven.
Anderzijds willen zij, de ouders van de jonge zeemeeuw en hun achterban, het lijkt namelijk wel een hele familie die hier rondhangt, gewoon hun jong weer terug hebben. Ook zij weten wat gezien de huidige maar volgens ons ook penibele situatie, goed is voor hun jong en zullen daar, ook in de stad, als van nature naar blijven handelen. Zij blijven ook.
In bovenstaande hoofdstukken is niet veel gebeurd. Maar zo was het ook. We waren vertwijfeld, we wisten niet wat en of er nou nog wat ging gebeuren. Het leek wel of er meer werd verwacht, gewacht en gedacht dan dat er sprake was van enig handelend optreden. Afijn het staat hierboven. Heb je altijd. Het begint goed (goed zo Harold!) en dan kakt het effe in. Ik ben er toen achteraf maar wat gaan bij bedenken. Mooie dure woorden zoals ‘impasse’ ’status quo’ ‘moverende redenen’. Ze kwamen al schrijvende bij me op maar ik heb ze (uiteraard) nog wel even nagezocht om de verschillen in nuance goed voor het voetlicht te kunnen brengen en om te kijken of een en ander dan nog wel klopt en past in de opeenvolgende lijn der gebeurtenissen. En ja dat was zo. Morgen weer wat actie.