Afscheid nemen van mijn zeemeeuwen in de gedachten van mijn hoofd is nog een beetje wennen. Zijn we laat in de middag thuis gekomen na een korte vakantie van een paar dagen, dan is het in de avond bij een open keukendeur bij het horen van gepiep buiten, meteen naar buiten, goed luisteren, turen en dan toch nog even die oude iPhone nemen om een opname te maken. Bij deze dan vanaf de daken een tweetal schattige aanhoudende piepers. Dat is het dan ook wel. Het verhaal en al die beelden bij dit voor mij typisch herkenbaar gepiep gaan bij mij nooit meer weg.
En tot slot als laatste een paar eerder gemaakte zeemeeuwen filmpjes -die het verhaal niet gehaald hebben- maar wel de moeite waard zijn om te bekijken. Een jonge zeemeeuw die al wel kan vliegen. Jonge zeemeeuwen op het Noorderhavenhoofd bij Scheveningen. Een zeemeeuw die wel mijn brood maar geen (biologisch) fruit lust. Overal en altijd zie ik voortaan meeuwen. Zo leuk! PUNT UIT.